Tatoeages

Al een jaar of twee dacht ik er over na. Nee, het was niet nodig om foto’s te verzamelen, ideeën op te doen bij andere liefhebbers.  Nee, ik wist wat ik wou!

Parvi sed magni zou het worden, op mijn linkerschouder. Maar nu nog de moed vinden om een tattooshop binnen te stappen.

En nee, die moed vond ik de eerste jaren niet. Alhoewel, kan je spreken over het ontbreken van moed?  Een tatoeage is definitief. Die veeg je niet zomaar uit.  En hygiëne, dat is ook niet onbelangrijk.  Als leek had ik geen idee welke shop of welke tatoeëerder betrouwbaar was.  Dus liever niet dan.  Ik wil geen infectie oplopen en achterblijven met een litteken of met een tatoeage waar ik helemaal niet tevreden over ben.

Maar dan ontmoette ik – gelukkig –  mijn toekomstige man.  Mijn man zijn broer heeft een tattooshop in Turnhout, Pirate Piercing. Dat gegeven maakte de drempel al iets lager en ik stapte zijn shop binnen.  Samen met één van de artisten werd er een ontwerp gemaakt van mijn tattoo.

Parvi sed magni is het niet geworden en mijn eerste tattoo liet ik ook niet op mijn linkerschouder zetten. Het werd een tattoo op mijn rechterzijde op mijn ribben.  En oke, ik zal er geen doekjes omwinden. Ja het doet pijn en het was af en toe doorbijten.  Vooral het deel op mijn ribben was geen lachertje.  En nee, ik ben geen pussy.

Voor de meeste tattooliefhebbers zijn het vooral de lijnen die pijnlijk zijn en het zetten van de schaduwen minder.  Bij mij is dat net het omgekeerde.  Ik heb geen enkel probleem met het zetten van de lijnen, maar het opvullen met schaduwen is een ander paar mouwen.

Ondertussen ben ik zeven tattoos verder en parvi sed magni heeft nog steeds geen plaats gekregen op mijn lichaam. Misschien omdat die woorden net te veel betekenen voor mij en ik hierover langer wil nadenken.  In het geval van parvi sed magni moet het zeker perfect zijn.  Geen weg terug.

Hebben al mijn tattoos een betekenis? Eigenlijk wel.  Zo begint het toch?  Eerst moeten je tattoos een betekenis hebben. Later, dan laat je er gewoon zetten omdat je het mooi vindt.

Het groene oog van mijn vlinder? Dat is voor mijn overgrootmoeder.

De tekst op mijn ribben? Voor mijn man, hij weet wel wat het betekent.

Het lieveheersbeestje op mijn schouder? Tijd voor mijn geluk, mijn vrijheid na een zware periode.

De rozen op mijn rug? Voor mijn kinderen en man.

De namen van mijn kinderen in een hart? Logische tattoo toch?

Het hangslot op mijn onderarm? Dat kan alleen geopend worden door mijn man.

De lotus op mijn bovenarm? Ach nee, die heeft geen betekenis, gewoon omdat ik het mooi vind.

Ben ik dan toch al aan die fase? Dringend tijd om nog eens een afspraak te maken.

een goddelijk lichaam

Na twee weken op mijn luie poep te zitten en de nodige feestmaaltijden verorberd te hebben, wordt het tijd dat ik terugkeer naar de sportieve wereld.

Sinds enkele maanden ben ik van een onsportief wezen veranderd in een sportief beest. Alhoewel beest? Laat ons zeggen dat het me goed lukt om ’s morgens een uurtje te gaan sporten maar dat het ’s avonds al wat meer karakter vergt.

MMA of liever mixed martial arts heeft mijn onsportief hart veroverd en dankzij mijn trainer heb ik me ook gedurende drie maanden overgegeven aan persoonlijke trainingen. Dat overgeven mag je soms letterlijk nemen. Cardiotrainingen, krachttrainingen, zelfs gewichtheffen zijn mijn wereld binnen gedrongen.

Wat doe ik mezelf toch aan? Waarom doe ik mezelf dit toch aan? Twee zinnen die regelmatig door mijn hoofd spookten. Maar voor een goddelijk lichaam moet je iets over hebben.

Blijkbaar staat het goddelijk lichaam anno 2016 gelijk met een bodybuilderslichaam, ook voor vrouwen.
Op sociale media zijn er vele dames met zo’n goddelijk lichaam die hun dagelijkse strubbelingen met gewichten met de hele wereld willen delen. Sommige van hen hebben duizenden volgers. Ze worden aanbeden door de modale vrouw. Kunnen we over een nieuwe hype spreken? Ik denk het wel.

Streef ik zelf, als modale vrouw, naar een goddelijk lichaam anno 2016? Neen, geef mij maar het goddelijk lichaam dat mijn man naar de zevende hemel brengt en dat is geen bodybuilderslichaam. Gelukkig denk ik dan, want extreem sporten en op mijn voeding letten, zou mij als Bourgondiër niet lukken.

Elke ochtend – of toch bijna elke ochtend – een uurtje cardio- en krachttraining en dan nog twee à drie avonden per week MMA zijn voor mij voldoende inspanning om mijn goddelijk lichaam te bereiken.

Geen goddelijke lichaam anno 2016, geef mij maar een goddelijk lichaam anno 1980.
Een atletisch lichaam met vrouwelijke rondingen. Daar ga ik voor.

De rondingen heb ik al.

een kerstcadeau met ballen

Mijn man zijn mond viel open en zijn ogen stopten met knipperen toen hij zijn kerstcadeau bestudeerde. Ja, hoe moet je in godsnaam reageren als je zo’n delicaat cadeau in je handen hebt.

Wanneer ik eind december op zoek ging naar een kerstcadeau was het een zalig weertje. 15 graden en dus absoluut geen kerstgevoel.
De enige manier om toch dat gevoel van kerst te krijgen was door de lichtjes van mijn kerstboom aan te doen. Ja, ook overdag.
En door te shoppen en te genieten van de kerstverlichting dat straalt in de zon.

Onze kerstboom hadden we na Sinterklaas al versierd, maar de wereld onder onze kerstboom was nog steeds kaal. En daar moest dringend iets aan veranderen.

Zoals elk jaar ga ik op het laatste moment op zoek naar een cadeau voor mijn man. En zoals elk jaar heb ik geen flauw idee wat ik kan kopen en laat me verrassen door wat ik in de winkels vind.
Oke, je vindt altijd wel iets. Een trui, een broek, parfum, maar ik wil iets origineels.Iets waar zijn mond van openvalt.

Enkele dagen geleden las ik een artikel over de ballenscheerder. Zou dat iets voor mijn man zijn? Gelukkig is het ook voor een man eindelijk ‘in’ om de edele delen, het speelmateriaal, te verzorgen. En ja, gelukkig, is mijn man mee met deze trend. Want geef toe dames: voor gegarandeerd genot, hebben we onze mannen hun speelgoed het liefste kaal. Net zoals de wereld onder mijn kerstboom.

Maar zo’n ballenscheerder lijkt me een gruweltuig of alvast niet zacht in gebruik zoals een gewoon scheermesje.
Neem ik het risico? Ja dus. Een ballenscheerder werd het, en ja, mijn man zijn mond viel open.

Vooraleer jullie allerlei taferelen voor de geest halen van ouders en schoonouders die ook rond onze kerstboom staan, moet ik jullie teleurstellen.
Mijn man kreeg zijn cadeau zonder toeschouwers want die wil je niet in de buurt als je een ballenscheerder in handen hebt.

We zijn nu enkele dagen verder. Hij heeft zijn ballenscheerder nog niet uitgeprobeerd. Hij gebruikt nog steeds zijn vertrouwde scheermesje.

Volgens mij bekijkt hij de ballenscheerder ook als een of ander gruweltuig en is hij bang dat hij met een hoog stemmetje gaat gezegend worden.

Ballenscheerder of scheermesje, zolang het resultaat maar kaal is. Ik zal hem vanavond wel met een hoog stemmetje laten zingen.

Joy Of Writing

Omdat schrijven een passie is, maar niet iedereen even goed is met woorden.
Daarvoor staat Joy of Writing.
Heeft u hulp nodig bij het opstellen van teksten, speeches, persberichten of het optekenen van uw levensverhaal?
Aarzel dan niet en contacteer ons. Wij zorgen dat de woorden die u in gedachten heeft op een leuke en goede manier naar de buitenwereld kunnen vertrekken.

Joy Of Writing

joyofwriting@telenet.be